Κάθε παιδιού η φαντασία είναι σαν 100 ενηλίκων μαζί.  Είναι ένα παράδοξο που πιθανότατα να συμβαίνει. Από μικρός μου άρεσε να ονειρεύομαι και να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου, μέσα κυρίως από την συμπεριφορά του. Στην συνέχεια,  να μαθαίνω μέσα από εμπειρίες του και τους άθλους των καθημερινών ανθρώπων. Μεγαλώνοντας, εντόπισα ότι οι άνθρωποι σταματήσανε να ονειρεύονται.

Τι είναι αυτό που τους επέβαλε, να σταματήσουν, δηλαδή, να κάνουνε όνειρα; η καθημερινότητα με τις υποχρεώσεις, η αναβλητικότητα ή η φράση «εγώ, είμαι μεγάλος για τέτοια»;

Σίγουρα η δικαιολογία κρύβεται κάπου στον καθένα μέσα μας, γιατί πιστεύω ότι όλοι έχουμε μια δικαιολογία για το  ότι δεν προσπαθούμε να ονειρευόμαστε.

Δεν χρειάζεται να το προσπαθήσεις, δεν νομίζω να χρειάζεται να το ζήσεις, απλώς να το κάνεις. Γιατί προσωπικά πιστεύω ότι όταν ονειρεύεσαι, μόνο καλό θα σου συμβεί. Θα είσαι ένας χαρούμενος ενήλικας που θα μοιράζει αγάπη και κατανόηση γύρω του. Διότι αυτό έχει ανάγκη ο κόσμος μας: αγάπη.

Δημιουργώντας και συγγράφοντας σε αυτό το site, μια από τις αγαπημένες μου ατάκες ήτανε του Walt Disney, ο οποίος χαρακτηρίστηκα είπε: ότι, μπορείς να ονειρευτείς, μπορείς και να το κάνεις». Αυτή η φράση ειπώθηκε από ένα γίγαντα, ο οποίος από μικρός έκανε σχέδια σε τοίχους και μεγάλος έφτιαξε τον Mickey. Το παράδειγμά του είναι ότι δεν σταμάτησε να ονειρεύεται και την μεγάλη του επιτυχία την οφείλει σε ένα ποντίκι.

Τα όνειρα δημιουργούνται μέσα από την φαντασία, μέσα από την έρευνα ή το διάβασμα. Η φαντασία γίνεται λογική, η λογική γίνεται σχέδιο και η πραγματικότητα του ονείρου έρχεται με την σκληρή δουλειά και την πειθαρχία. Οπότε πολλές φορές το όνειρο δεν είναι λάθος. Λάθος είναι ότι μεγαλώσαμε και σταματήσαμε να ελπίζουμε στο όνειρο. Η ελπίδα για το καλύτερο είναι το όνειρο που ξεχάσαμε να φτιάξουμε.